Alle goede dingen bestaan uit drie

17.30 uur, woensdagmiddag en nog steeds 36,5 graad celsius. Snel uit het bureau en klaar maken voor een korte vakantie aan de Moezel. Op bezoek bij 3 hotels, die lid zijn de "Motorradstraße Deutschland" en in de buurt van de rivieren in de Duits-Franse grensstreek liggen. Noem het maar een ietwat andere "cruise".

Het rijplezier begint al op de snelweg, want met onze bikes, een Victory Boardwalk en ons redactie-monster beschikken gelukkig niet over een windscherm. Zo bereiken we goed geföhnt Rüdesheim en zetten met de veer over naar Bacharach aan de andere oever van de Rijn.

Bochtenrijk verloopt de tour door de Hunsrück en we verheugen ons al op ons eerste overnachtingshotel, het Hotel Post in Klotten. We kennen de motorrijdende hotelier Klaus Berens sinds meer dan 10 jaar en rijden steeds weer graag daar naartoe, want niet alleen de geweldige keuken maakt een post-stop tot een echte beleving. Maar eerst komt het echte "bochtenwerk" en dan pas het culinair genot. Zo tuffen we na een paar spannende Hunsrückbochten en de oversteek van de Moezel in Treis-Karden nog enkele kilometer langs het water, om vervolgens bij de Post naar binnen te rijden. Jawel, BINNEN rijden. De aangrenzende, voormalige dorpszaal is vermoedelijk de mooiste motorgarage in Duitsland.

Dus, onze motors gaat het goed en na een hartelijke begroeting door onze gastheer zitten we watertandend de menukaart te lezen. Groente-risotto met gegrillde scampi en "tresterfleisch" - het geheim zit in de fles witte wijn die tijdens het koken wordt toegevoegd - in pikante peperroomsaus met druiven en "reibekuchen" - een soort rösti - zorgen voor culinair genot. Onder het genot van een heerlijke moezelwijn bespreken we de nieuwtjes en wetenswaardigheden uit de motorscene. Zoals altijd vliegt de tijd en landen behoorlijk laat, danwel vroeg in bed. De volgende dag begeleidt Klaus ons een stuk met zijn Suzuki V-Strom, tot we dan alleen in zuid-westelijke richting verder gaan.

De hete zomer compenseert het slechte weer in mei en we genieten van een rit door de wijnbergen, die je af en toe het gevoel geeft een rit door de alpen te maken. Wie dus naar de Moezel wil, doet er goed aan op het Stilfer Joch te trainen en andersom dus ook.

Wie bijgelovig is en angst heeft voor zwarte katten, die moet de stad Zell mijden, want langs het gigantische symbool van de stad - een zwarte kat - die bij een plaatselijke wijnspecialiteit hoort kun je niet voorbij.

Ons heeft het geen kwaad gedaan, want even later worden we hartelijk begroet in de "Dampmühle" in Enkirch. Een ontspannende oase, zoals al snel blijkt. Virago-rijder Paul Sauer neemt ons mee naar het terras vol met wijnranken en met een heerlijk uitzicht over de tuin met zwembad.

Paul behoort tot het soort mensen, die je de humor in het gezicht ziet staan en waar je je direct welkom voelt. Aangezien we nog enkele kilometers voor de boeg hebben, kunnen de helaas de huiseigen wijn van de wijnberg tegenover het hotel niet proberen. Dat we dat nog eens gaan inhalen is duidelijk. De kwaliteit in de Dampfmühle klopt en ondanks de iets verstopte ligging heeft het een goede naam en veel stamgasten.

Ook hier in Enkirch rijdt de gastheer een stuk op zijn bike mee en ook hier merk je, dat de motorrijdende hotelier de streek als geen ander kent. Aan de een of andere zijweg waren wij zeker voorbij gereden.

undefined Het redactie-monster aan de Moezel

Na een paar tourkilometer zijn we weer alleen onderweg en genieten van spectaculaire uitzichten op de Moezel. Terug aan de rivier cruisen we ontspannen langs het water en ademen de eenmalige atmosfeer van grensstreek waar de Moezel ook Mosel, Musel en Moselle wordt genoemd in.

Al enkele kilometer voor de Franse grens hangt het „Savoir vivre“, het levensmotto van de fransozen, al in de lucht. Hoewel we pas gisteren met onze tour zijn begonnen is nu al iedere vorm van dagelijkse stress verdwenen en de rivier heeft ons in zijn greep. Precies het juiste moment voor een paar verfrissende kilometers door de Eifel. Aantrekkelijke bochtencombinaties zorgen ook bij onze Victory voor enthousiasme, natuurlijk kunnen we met deze motor niet zo in de bochten hangen als met het beweeglijke Ducati-Monster die klaarblijkelijk voor deze omgeving is gemaakt.

Natuurlijk bekijken we ook een paar van de talrijke Eifel-highlights, in dit geval de burchten in Manderscheid, het Meerfelder Maar - een kratermeer - en de vulkanische bom bij Strohn.

undefined De burcht in Manderscheid

Aan het einde van de dag zijn we weer bij de Moezel, om precies te zijn in Löf. We rijden met onze bikes op de stelplaatsen van Hotel Lellmann, die sinds dit jaar partnerhotel van de "Motorradstraße Deutschland" zijn. We hebben Anne Ludwig, de directrice van het hotel, in Utrecht op de Motorbeurs leren kennen en hadden meteen een draad met deze powervrouw. De origineel ingerichtte beursstand was een weldaad voor het oog en onderscheidde zich van de omliggende deelnemers en misschien was dit ook reden waarom de aandrang hier groot was.

Na een hartelijke begroeting door de cheffin vinden we ook in de hotelbar en het steakhouse de aangename atmosfeer waardoor je je thuis voelt. Het hotel kan gemakkelijk meer dan 100 personen beherbergen en is daardoor ook ideaal voor grote tot hele grote groepen. Door de inrichting heeft men echter nooit het gevoel, dat hier zoveel mensen aanwezig zijn. In tegendeel, je vindt altijd wel iemand voor een praatje of het nu een biker of een "normale" is.

En zo drinken we na een heerlijke maaltijd in het Steakhouse nog een glas wijn met Anne Ludwig en plannen een paar gezamenlijke acties, zoals bijvoorbeeld het maken van een Moezel-motorvideo.

Als we de volgende dag weer naar huis gaan laten we de tour nog eens revue passeren en vinden dat we met deze drie accommodaties attractieve MSD-hotels hebben. Alle drie zijn voor de tourende biker een goede overnachtingstip en ieder met eigen kwaliteiten.

Aan de romantische Moezel liggen ze allemaal en waren uitstekende gastgevers. Wij komen graag nog eens terug.